اندیشه های یک انسان نه چندان معمولی

ترانه ی وبلاگ نویس را بیشتر از ترانه ی بازیگر دوست دارم ، پست آخرش نشان داد که در موردش اشتباه نمیکردم ، او با بقیه فرق داشت و دارد .

در تعریف ف.ا.ح.ش.ه آمده است :
« کسی که عمل نامشروع ز.ن.ا را در ازای پول و یا از روی لذت به تعداد دفعات مختلف انجام دهد »
با تعریف کاری ندارم ، معتقدم همه ی ما آدمها (منظورم از همه، مرد و زن و تمام گونه های بشر است ) به نوعی ف.ا.ح.ش.ه هستیم ، فقط قیمتهایمان با هم فرق دارد ، همه ی ما کاری را در ازای پولی انجام میدهیم ، بعضی از ما از این کار لذت میبریم ، بعضی از ما به خاطر شرایط مجبوریم به این کار تن دهیم و چه بسا حتی از آن متنفر باشیم ، ف.ا.ح.ش.گ.ی سرنوشت محتوم همه ی ماهایی است که به این دنیا می آییم و در زندگی غرق میشویم ، واقعیتی است که باید بدانیم و با آن روبرو بشویم، همه ی ماها ف.ا.ح.ش.ه هستیم ، ف.ا.ح.ش.ه.ه.ا.ی.ی با چهره های مهربان ، زیبا ، گول زننده ….
فقط غلظت ف.ا.ح.ش.گ.ی در میان ما آدمها متفاوت است ، بعضی ها ف.ا.ح.ش.ه هستند و عده ی دیگری ف.ا.ح.ش.ه.ت.ر. خبرنگارها و روزنامه نگار ها در دسته ی دوم قرار میگیرند.

میخواهم دو رکعت نماز ریا بخوانم واجب قربه الی الله !

لیلا وزینی :
الان دارم عکسامونو میبینم…
توچشماش نیگا میکنم !
فک میکردم کوچولو باشه …
آخه اینقدرعکس های کوچولو کوچولو تو وبش میذاشت که فکرمیکردم کوچولو باشه !
اولین بار که دیدمش ، کلی جاخوردم …. ! چه خانومی بودن این هدیه خانم ما !
قدش ازمنم بلند تره !
کف دستاش همیشه خیسه !
تو خواب خرو پف نمیکنه !
وول نمیخوره !
وقتی بخواهد خیلی حرف بزنه اما نتونه فقط نیگاهت میکنه وتو میخواهی خودتو بزنی تا بلکه زبونش باز بشه وبگه چی تو دلش میگذره !
هدیه واسه تو هدیه است ..واسه یکی دیگه هم هدیه است …واسه همه هدیه است …
اما با خودخواهی تموم میگم هدیه تنها هدیه ی منه !
آره …
این روزها فقط فاصله ام ازش زیاد شده … فاصله ایی که عذابم میده !
اما…هدی …همیشه هدیه ی منه !
هدیه ی خوبم …
دوهفته اس دارم فکرمیکنم که امروز روز تولدت رو چه جور تبریک بگم !
اما الان فقط میخواهم یه چیز رو تقدیمت کنم !
یه غروب …کناردوتا دریا ویه دشت …
دریایی که رو به رومون بود و دریایی چشمات که منو غرق خودش کرده بود ….ودشت آغوشت …
میخواهم تقدیم کنم تمام بغض شادی وخنده هام رو ….
میخواهم تقدیم کنم…یه آتیش کوچولو …کنار دریا…
من .. تو …وهمه ی اونهایی که دوست داشتی کنارش باشن …
میخواهم تقدیم کنم تموم شادی اون روز رو … که دور نیست …
هدی…
دومین تولدته که پیشتم …
چند سال دیگه …
رویه صندلی نشستم … دارم دفترخاطراتم رو ورق میزنم …صدای گنگ رادیو رو میشنوم …پنجره روبه روم بازه ونسیم خنکی میزنه …سرمو میارم بالا … تورو میبینم که داری توبالکن به گلدون ها آب میدی و واسه گنجیشک ها غذا میذاری ….
آخه تو نه از زمینی نه ازآسمان …
تو یک فرشته ایی…
فرشته ایی که بالش رو برای پرواز به همه هدیه میده ….
یک هدیه ی به تمام عیار
بیشتراز تموم دنیا دوستت دارم …
تولدت مبارک عشق من..

احمدرضا توسلی:
“از آسمون ریسمون بافتن خوشم نمیاد… فکر می کنم یه حس هایی رو میکشه…خب تو هم فروردینی هستی… پس میشه ساده بهت گفت:

تولدت مبارک!

همین.”

مینا:
خوب سخته یه کم…تعریف…توصیف…تبریک…!
بگم آبجیه خوب…هدیه ی خوب …خب تکراریه!
بگم 120 ساله شی …تکراریه (کمه!)
بوی عید میاد….
یک سال پیش ، همین روزا بود ….خیلی چیزا هنوز خیلی دوره ، اما خدا که هست ، روزا که هست ، فردا که هست …
که واقعنی احساس من باشه ؟چند تا ماچ بگم – اونم روز تولدت – تا جبران همه بودنا و خوب بودنا بشه ؟
اما نه ، به قول یکی ، دوست دارم یه جمله نیست ، چند تا واژه ی خوش آهنگ نیست ، یه دنیا احساسه ، اصلا یه دنیاست ….پس دوست دارم هوارتا !

حسین جعفریان :
دو سال پیش بود (شاید هم سه سال ) تازه داشتم وبلاگ نویسی رو شروع میکردم ، حسرت نداشتن آبجی در این بیست سال اونقدر برام سخت بود که برای هر کسی کامنت میزاشتم یک پیشوند آبجی مینوشتم ، همه رو آبجی صدا میکردم ، اما گذشت و گذشت ، بعدا فهمیدم این کاری که من میکنم اصلا درست نیست ، هر کسی نمیتونه آبجی من باشه ، یعنی هر کسی لیاقت نداره بهش بگم آبجی !
تا اینکه هدیه اومد ، اونقدر اومد و رفت و اونقدر رفتم پیشش که شد آبجیه من !
وقتی با هم حرف میزنیم و یک هو بر میگیرده میگه :داداااااااش!
قند تو دلم آب میشه و میگم :جانم!
هدیه به من فهموند که یک آبجی واقعی چطوریه !
الان دیگه حسرت داشتن  آبجی رو نمیخورم چون هدیه رو دارم .
هدیه بهم فهموند آبجی یعنی اینکه نصف شبی وقتی بد خواب شدی ، بالشتکت رو برداری و بری اتاق داداشی ، در رو باز کنی ، بری تو رختخوابش ، بغلش کنی و بخوابی !
هدیه بهم فهموند که داداش یعنی اینکه صبح بلند بشی و ببینی یکی تو بغلته ، و بعد چشمات رو بمالی و ببینی عزیزترین آبجیته ، و بعد ببوسیش و اون بگه :داداش !اذیت نکن ، بزار بخوابم !وگرنه موهاتو میکشما ! و بعد سرش را بگذارد روی سینه ات و بخوابد .
الان که دارم مینویسم اشک ها همینطوری دارند میریزند ، واقعا خوشحالم که هدیه رو دارم ، هدیه تنها آبجی واقعیه منه ، تا آخر عمر ….
آبجی کوچولوی شیطون دوست دارم
ماچ ماچ ……

بعضی یادداشتها هستند که حاصل یک اتفاق و یک حس خاص هستند  سعی میکنم آن یادداشتها را جایی ثبت کنم تا هیچ وقت فراومششان نکنم ، یادداشت زیر هم جز همانهایی است که خیلی دوستشان دارم :

امروز بیست و سوم اسفند ماه است ٬ احتمالا یک سال قبل هم امروز بیست و سوم بود ٬ و شاید سال بعد و سالهای دیگر هم امروز بیست و سوم باشد ٬ هی پسر !یک لحظه فکر کن ؟ چه تکرار ملال آوری دارد  این همه سال و سالهایی  که میگذرند ٬ ذهنم توان این همه تحلیل دایره وار و پیچیده را ندارد . فقط سعی میکنم حسرت نخورم ٬ به قول ناظم حکمت :
حسرت روزهای رفته را نمی‌خورم
-جز یک شب تابستان که حسابش جداست -

پشت کامپیوتر مینشینم ، احمد کایا دارد میخواند :

داغلارا چم دوشنده
بلبله گان دوشنده
روحوم بدن ده اوینار
یادیما سن دوشنده
بو گالا داشلی گالا
جینگیلی داشلی گالا
گورخارام یار گئچ گله
گوزلریم یاشلی گالا
گیزیل گول اولمایایدی
سارالیپ سولمایایدی
بیر آیریلیخ بیر اولوم
هچ بیری اولمایایدی
بو گالا داشلی گالا
جینگیلی داشلی گالا
گورخارام یار گلمیه
گوزلریم یاشلی گالا

 
به انتهای سال که میرسیم بین وبلاگ نویسها رسم است که بهاریه بنویسند ، ولی دوست ندارم مثل سایر وبلاگ نویسها بنویسم که :هوا خوب و خوش است و دارد عید میشود، ماهیها و سفره ی هفت سین را آماده کرده ایم و ….. و از این مزخرفات تکراری ، البته اعتراف میکنم که در این چند سالی که دست به قلم برده ام خودم چند باری از این بهاریه ها نوشته ام ، اما الان ترجیح میدهم تغییری در بهاریه نوشتنم ایجاد کنم ، اینبار دوست دارم در مورد سال 1387 بنویسم :
سال 1387 روزهای خوب و بد زیادی را برایم رقم زد ، روزهایی که الان دیگر تبدیل به خاطرات تلخ و شیرین گذشته شده اند . سال را 1387 را میتوانم نقطه ی عطفی در زندگیم قلمداد کنم ، مهمترین اتفاق زندگی من در این سال رخ داد .
چه کسی فکرش را میکرد من در این سال دختر رویاهایم را پیدا کنم ؟ چه کسی فکرش را میکرد من امسال عشق واقعی را با تک تک سلولهای بدنم لمس میکنم ؟چه کسی فکرش را میکرد پسردایی با آن وضعیت ازدواج کند ؟چه کسی فکرش را میکرد در این سال دختر عمه ای که تا چند سال پیش خودش بچه بود امسال حامله شود ؟چه کسی فکرش را میکرد من با این همه تغییرات ناگهانی بتوانم اندیشه ی سبز را یک ساله کنم ؟چه کسی فکرش را میکرد من امسال آبجی هدیه را پیدا کنم و لذت داشتن یک خواهر واقعی را بچشم ؟چه کسی فکرش را میکرد امسال یکی را که هم همذات خودم است ، مثل خودم فکر میکند ،  و خیلی شبیه من است را پیدا کنم ؟ چه کسی فکرش را میکرد من امسال با قل مهربانم آشنا شوم ؟و….
هر طور که فکر میکنم میبینم فکر نمیکردم این همه اتفاق قرار است برایم اتفاق بیفتد .اتفاقهایی که به من برای رسیدن به بلوغ فکریم کمک بسیاری کردند .
امسال با اندیشه های گوناگونی آشنا شدم ، آدمهایی مانند هرز ، خانواده ی توده کشت ، عطیه ، واکسی ، ثمین، سم عزیز، احمدرضای دوست داشتنی و خیلیهای دیگر که به اندازه ی سالهای عمرم از آنها یاد گرفته ام .
سال 1387 را با تمام اتفاقات تلخی که گذشت دوست دارم  ، هر چند در آن با احمق ترین آدمهای عمرم برخورد کردم ، هر چند با دروغگوهای کثیفی آشنا شدم ، اما اعتراف میکنم که تجربه کردن تمام اینها می ارزید . سال 1387 را هرگز فراموش نمیکنم ، و دوست دارم هیچ وقت تمام نشود .
امیدوارم نوروزی واقعی را تجربه کنید ، حرفی ندارم جز چند بیتی از حافظ شیرازی  که تقدیم میکنم به شما:
اوقات خوش آن بود که با دوست بسر رفت
                              باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود
خوش بود لب آب و گل و سبزه و نسرین
                                افسوس که آن گنج روان رهگذری بود
خود را بکش ای بلبل از این رشک که گل را
                                با باد صبا وقت سحر جلوه گری بود
هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ
                                از یمن دعای شب ورد سحری بود

+اینجا را هم بخوانید بد نیست !