عشق سالهای وبا

فوریه 13, 2009 در 9:07 ق.ظ. (ادبیات وشعر)

عشق سالهای وبا بعد از صد سال تنهایی و خاطره ی دلبرکان غمگین من، سومین کتابی بود که از مارکز خواندم. کیومرث پارسای در مقدمه نوشته است:
(( عشق سرخ است !
سرخ سرخ ،
به رنگ خون ،
به همان صلابت ،
که از عقیق زخم سینه ،
به بیرون میتراود،
و شقایق و لاله ،
بر گستره ی زمین،
میپروراند.
عشق آبی نیست !
اگر اندوهی دارد،
میرا و فانی ،
و شادیهایش اما ،
جاودانی است !
هرگز نمیمیرد ،
جان میبخشد ،
و گاهی نیز ،
جان میستاند !
ولی همیشه ،
زنده است …))

کتاب ، داستان فردی به نام فلورنتینیو آریزا است که بیش از نیم قرن برای رسیدن به معشوقه اش فرمینا دازا صبر میکند ، مارکز به موازات هم سرنوشت این دو فرد را نقل میکند ، داستان دارای نکات ریزی است که لذت خواندش را دو چندان میکند .
خود مترجم نیز میگوید:
(( چگونه به ذهن کسی خطور میکند که بتوان شخصیت به ظاهر نخست داستان را با آن همه دانش و آگاهی ، به گونه ای به قتل رساند که خواننده ، پس از چند بار مطالعه ی کتاب ، متوجه شود که ماجرای آن به سادگی و کاملا اتفاقی و غیر ارادی نیز پایه و اساسی جز عشق نداشته است ؟چگونه میتوان در مدت نیم قرن ، احساسی را زنده نگه داشت که آن را عشق می نامند ؟چگونه میتوان زیباترین زن خو گرفته به زندگی اشرافی را به آغوش مردی  سپرد که زشتی چهره اش ، زبانزد خاص و عام است ؟))

اما باز مارکز است که در پایان داستان همه را غافلگیر میکند (البته به نظرم پایان بندی کتاب هر چیزی جز این بود مطمئنا ماندگار نمیشد ) در آنجا که کشتی اجازه ی ورود به بندر را ندارد:
 
(( در آن لحظه ناخدا نگاهی به چهره ی فرمینا دازا انداخت  و روی مژگان زن ،نخستین درخشش ضعیف شبنمهای زمستانی را مشاهده کرد .به فلورنتینو آریزا نگریست و نیروی شکست ناپذیر و عشق متهورانه را در چهره اش دید .خیلی دیر متوجه شد که : (( زندگی است که حد و مرزی ندارد ، ونه مرگ…))
باز هم با حیرت فراوان پرسید:
_ تا چه زمانی میتوانیم به این آمدن و رفتن ادامه بدهیم ؟
فلورنتینو آریزا پاسخ آن پرسش را از پنجاه و سه سال و نه ماه و چهارده روز پیش میدانست .
گفت:
_ تا ابد !…. ))

+ حرفهای مارکز در توضیح انگیزه اش برای نوشتن این داستان:
 « سال‌ها پيش در مکزيک داستاني در يك روزنامه خواندم، درباره 2 آمريکايي سالخورده؛ مرد و زني که هر سال در آکو پولکو با هم ديدار مي‌‌کردند و هميشه هم به يك هتل مي‌رفتند و همان رستوران و همان برنامه‌اي را اجرا مي‌کردند که 40 سال بود اجرا کرده بودند. هر دو تقريبا 80 ساله بودند و باز همچنان هرسال مي‌آمدند و كارهايشان را تكرار مي‌كردند. تا روزي که سوار قايقي مي‌شوند و قايقران به قصد ربودن پولشان آنها را با پارو به قتل مي‌رساند. پس از مرگشان بود که قصه عشق‌شان آشکار شد. سخت شيفته‌شان شده بودم. من هميشه به فکر نوشتن داستان پدر و مادرم بودم اما نمي‌دانستم چگونه بايد بنويسم‌اش تا روزي و در يکي از آن لحظات کاملا درک‌ناشدني آفرينش ادبي، هر دو داستان با هم به ذهنم آمدند و من که عشق جواني را از پدر و مادرم در اختيار داشتم، عشق پيري را هم از ماجراي اين زوج سالخورده برداشتم».

+ اینجا را هم بخوانید .