اندیشه های یک انسان نه چندان معمولی

سخن میگفت ٬ سر در غار کرده ٬شهریار شهر سنگستان
سخن میگفت با تاریکی خلوت
تو پنداری مغی دلمرده در آتشگهی خاموش
ز بیداد انیران شکوه ها میکرد
ستم های فرنگ و ترک و تازی را
شکایت با
شکسته بازوان میترا میکرد
غمان قرنها را زار می نالید
حزین آوای او در غار میگشت و صدا میکرد
غم دل با تو گویم ٬ غار
بگو آیا مرا دیگر امید رستگاری نیست ؟
صدا نالنده پاسخ داد :
آری نیست ……
                                                        (مهدی اخوان ثالث)

دوباره خواستم برگردم ، اما ادریس گفت این خواهرم است و مگر میتوانستم بر نگردم و رویا را نبینم . گفتم ادریس به من رحم کن و چنان حالتی داشتم که دلش به حالم سوخت و پروا کرد و دست از دور و ور صورتم برداشت و من آرام آرام سر برگرداندم و انگار که بخواهم به لطیف ترین موجود هستی نگاه کنم و حتی پلک زدنم آن را بشکند ، برگشتم و او را دیدم . آری ، رویا بود ، دستان لرزانم را پیش بردم و موهای پریشان توی صورتش را کنار زدم و ابروی شکسته ی سمت چپش را دیدم و خودم را دیدم و او را دیدم و سنگی را که از تو حیاط پرت شد و رویا را که جان در بدن نداشت. من در  آن لحظات همه چیز را دیدم و کمرم شکست و خودم شکستم و مردم.رویا پیر شده بود ، درست مثل من .و انگار که از من خجالت بکشد ، جای دیگری را نگاه میکرد ،نوک تپه را و درختان کج و معوج را .
                           
         (قسمتی از کتاب من قاتل پسرتان هستم نوشته ی احمد دهقان)

Il suffit largement pour qui est amoureux d`une fleur quelquepart dans une etoile.un regard sur le ciel pour etre infiniment heureux

کسی که عاشق گلی است که در سیاره ای در جایی از آسمان قرار دارد،نگاهی به آسمان برایش کافی است تا خوشبختی را کاملا حس کند.