اندیشه های یک انسان نه چندان معمولی

چند روز گذشته بیشتر وبگردی میکردم ، در خلال این وبگردی ها مطالب جالبی را خواندم ، در یکی از این وبلاگها به نام شانای (که لینکش بین دوستان موجودمیباشد)
که یکی عالیترین وبلاگها در زمینه ی ادبیات است به مطلب زیربرخوردم :
((ماریو بارگاس یوسا نویسنده ی بزرگ پرویی در کتاب نامه هایی به یک نویسنده ی جوان که آن را متاثر از کتاب (( نامه هایی به یک شاعر جوان)) اثر ریکله نوشته است، به تشریح آموخته های خویش از داستان نویسی میپردازد ، داشتم این کتاب ارزشمند را میخواندم  که چشمم افتاد به یک نکته ی جالب که در این کتاب یوسا به آن اشاره میکند .او در قسمتی از کتاب که به بحث شیوه های روایت میپردازد ،مثال جالبی انتخاب کرده و در نقد آن مثال چندین صفحه مطلب ناب دست اول مینویسد . حالا بیایید با هم این نمونه ی درخشان را مرور کنیم و خود را در حس نویسنده ی بزرگ شریک کنیم :
(( برای نمونه ،نه یک رمان ، بلکه شاید کوتاهترین داستان دنیا (و البته یکی از درخشانترینشان ) را بر میگزینیم :دایناسور نوشته ی آئو گوشته مونته روسو گواتمالایی که تنها یک جمله است :
وقتی بیدار شد ، دایناسور هنوز آنجا بود.
چه داستان ششدانگ و تمام عیاری !اینطور نیست ؟داستانی با فریبایی فوق العاده و منحصر به فرد ، آن هم به خاطر ایجاز کلام ، تاثیر گذاری فراوان و کیفیت بالای ایهام ، طنز و پیرایش موضوع.این داستان درخشان سایر نمونه های غنی در عرصه ی این کوچکترین گوهرهای داستانی را از پیش روی ما پش میراند.))
نامه هایی به یک نویسنده
ماریو بارگس یوسا
ترجمه یرامین مولایی
انتشارات مروارید

ص 91))

پیام خیلی واضح بود: ماموریت را تمام کن !
مرد باید به دستور عمل میکرد ، دوست داشت این آخرین دستور را به بهترین شکل ممکن تمام کند ، برای همین بهترین لباسی را که داشت به تن کرد ، جلوی آینه ایستاد ، موهایش را مرتب کرد ، کفشش را واکس زد ، احتمالا اگر الان  مادر زنده بود  و او را میدید، میگفت خیلی خوش تیپ شده ای !
از اتاق خارج شد ، اتاق شماره ی 13 ، پیدا کردن این اتاق برایش ارزان تمام شده بود ، چون کسی جرات نمیکرد آن را اجاره کند ، میگفتند توسط شیاطین تسخیر شده است  ولی او اهمیتی به این حرفها نمیداد .

پیرزنی که همسایه اش بود مثل همیشه به او لبخند زد ، او هم متقابلا لبخند زد و کلاهش را به نشانه ی احترام از سرش در آورد ، ولی اینبار برعکس دفعات قبلی راه بالا را در پیش گرفت ، پله ها را یکی یکی بالا میرفت ، آسانسور هم مثل همیشه خراب بود ، وقتی به طبقه ی 25 رسید ، برای چند ثانیه مکث کرد و نفسی تازه کرد ، حالا به پشت بام رسیده بود ، میتوانست تمام شهر را ببیند ، با لذت به شهر خیره شد ، همیشه منتظر آخرین ماموریت بود و برای رسیدن به این مرحله لحظه شماری میکرد ، کلاهش را به زمین انداخت ،لبخندی زد ، زیر لب زمزمه کرد : بازی تمام شد !
و خودش را از آن بالا به پایین پرتاب کرد.

فردا نشریات در این مورد نوشتند : دیروز مردی  خودکشی کرد ، دلیل خودکشی هنوز مشخص نشده است ، ولی  پلیس احتمال ابتلا به بیماری روانی را پذیرفته است .

((پفیوز کسی است که فکر میکند خیلی باهوش است ، هیچ وقت نمیتواند جلوی دهانش را بگیرد ،مهم نیست بقیه چه میگویند ، او باید مخالفتش را بکند ، تو میگویی از یک چیزی خوشت می آید اما او ، پناه بر خدا ، میگوید که چرا خوش آمدن از آن چیز غلط است . یک آدم پفیوز تمام سعی اش را میکند که همیشه خیال کنی گند زده ای .مهم نیست تو از چی حرف میزنی ، او بهتر از تو میداند ))

                                          ( قسمتی از کتاب گهواره ی گربه اثر ونه گات )